Bierblogger zijn is niet altijd een vrolijke bezigheid. Vaak mopper ik, over kranten bijvoorbeeld, of over mediafiguren die domme dingen zeggen over bier. Zelfs brouwers kunnen soms rare dingen zeggen over het bier van anderen. Zou Wouter Klootwijk, die zo liefdevol over groente, vis en vlees kan praten, ook domme dingen zeggen over bier?

De uitzending begon met nostalgische plaatjes. Industrie, rode bakstenen, regen: zo ziet België er volgens de clichés uit. We waren dan ook in België, in Aalst. Want, vertelde Wouter Klootwijk, enthousiast als altijd, wie bier zegt, die zegt België. Ja, nou, Heineken, Bavaria, dat had je in Nederland, maar écht bier, dat is Belgisch.

Daarmee was de toon gezet. Nederlands bier, dat is pils, slecht pils, niet meer dan dat. Vele tientallen Nederlandse brouwers werd op vrijdagavond, primetime, stilzwijgend de strot doorgesneden. Zij bestaan niet in De Wilde Keuken. Alleen de grote pilsbrouwers bestaan: Heineken, Bavaria, later in de uitzending ook nog in een bijzin Grolsch. Meer is er niet in Holland, meneer.

Voor de Nederlandse biercultuur zou het een pijnlijk half uurtje televisie worden. Toch werd, en dat pleit weer voor Klootwijk, Belgisch bier ook niet kritiekloos benaderd. Een journalist die de “Belgische taal” (sic) beter sprak dan Klootwijk, toonde aan dat in veel Belgisch bier glucose zit. Kunstmatig wordt het bier aangezoet, zodat er tijdens het gisten meer alcohol ontstaat. Want bier moet zwaar zijn.

De journalist deed z’n werk keurig. Hij doorprikte de mythe van de middeleeuwse, ambachtelijke bieren: Belgisch bier zoals we dat nu kennen is een verzinsel uit de 20e eeuw. Bier met veel alcohol, om zo de straffere jenever, die na 1919 verboden werd in België, een beetje te vervangen. Daarom wordt er glucose in Duvel en Palm verwerkt, maar ook in de trappisten.

De echte bierliefhebber weet dit natuurlijk wel. Maar de echte bierliefhebber weet ook dat niet iedere brouwer zo met bier foefelt. Integendeel, bieren met veel smaak maar weinig alcohol zijn de laatste tijd in opkomst. Die Nederlandse brouwers die gisteravond even niet mochten bestaan, die knoeien lang niet allemaal met suiker. Veel Belgische collega’s ook niet, trouwens. Maar ja. Tv moet snel zijn zeker?

Normaal is “De Wilde Keuken” niet snel. Het is nostalgische tv. En eigenlijk was het dat gisteren ook: de wereld was nog gewoon zoals ze in 1983 was. Hollands pils, zoet zwaar bier uit België, hop uit West-Vlaanderen. Sinds 1983 is er veel gebeurd, Amerikaanse hop kwam op, Nederlands speciaalbier kwam op, bitter en zuur werden hippe smaken. Maar die ontwikkeling heeft Wouter Klootwijk niet gevolgd.

“De trend voor de zomer,” zei Klootwijk toen hij hopthee met suiker dronk. Hij keek erbij alsof hij het zelf bedacht had, maar hopthee bestaat al even. In de wereld van nu, tenminste, in 2013. De Wilde Keuken ging gisteravond schaamteloos terug in de tijd, naar een wereld van sprookjes en clichés. Wat een gemiste kans.

Stappen terug worden er ook gezet op het internet. Meer en meer kranten kiezen ervoor om zich achter een betaalmuur te verschuilen. Het internet is een drukke bibliotheek waar je gratis de krant kunt lezen en ook nog hardop aan anderen kunt zeggen wat je leest, maar bibliotheken zijn niet meer van deze tijd, moeten ze bij de krant gedacht hebben. Zo verdwijnt de gratis krantensite.

Heel erg is dat niet, er blijven genoeg gratis nieuwssites over.  De actieve internetgebruiker zal geen nieuwtje hoeven missen. Maar voor een liefhebber van kwalitatieve journalistiek is het wel jammer dat krantenredacties het oude medium zo om zeep helpen. Daar waren ze al langer mee bezig, natuurlijk. De kwaliteit van onafhankelijke sites op internet is de laatste jaren gestegen, die van de kranten is gedaald. Dat is veelzeggend.

Neem nu bier, toch ‘n beetje mijn eigen niche. Wie geïnteresseerd is in opiniestukjes over bier kan heel goed op mijn blog terecht, of op de webstekjes van andere bierliefhebbers. In de meeste gevallen vind je op daar goede informatie, vaak heel inhoudelijk en soms met ‘n knipoog. Als er echte onwaarheden worden gespuid worden die vaak in de commentaren onder een blogje gecorrigeerd. Dat maakt deze bronnen best betrouwbaar.

Er is ook de krant, natuurlijk. Maar die schrijft zelden over bier en als er iets over bier in staat, is dat vaak onwaar. Daar heb ik al dikwijls geërgerde blogjes over geschreven. Straks moet je als bierliefhebber betalen voor die slechte artikelen, terwijl mijn blog, het forum en al die andere biersites gratis blijven. Dat is zoiets als betalen voor Heineken terwijl je voor niks aan de Jopen Hoppen kunt zitten. Wie gaat dat doen?

Ik heb ‘t nu over bier, ik ken m’n publiek een beetje. Maar het gaat me niet om bier. Het is in andere niches niet anders. Gespecialiseerde sites over taal zijn veel beter dan de krant, maar gratis; webfora over architectuur zijn veel beter op de hoogte dan de krant, maar meepraten kost niks. Het is betalen voor confectiekleding terwijl je gratis een pak op maat kunt laten maken. Wie wil dat nou?

Misschien zou ik leedvermaak moeten hebben. Ik verdien mijn centjes op het internet, mij maken ze niks. Ik zou moeten lachen om die kranten die hun eigen graf graven. Toch doe ik dat niet. Ja, goed, ik lach wel om de arrogantie van zo’n redacteur, die echt gelooft dat zijn prullen meer waard zijn dan gespecialiseerde websites. Maar zelfs dat is niet van harte. Ik vind het gewoon zonde dat een medium met zo’n lange traditie als de krant niet met zijn tijd mee wil gaan.

Gelukkig is de toekomst verder minder somber. Er wordt steeds beter bier gebrouwen in Nederland en daar valt steeds meer over te lezen op internet. Al moet je bier natuurlijk eerst en vooral proeven, dat kan niet online en ook niet in de bibliotheek. Daarom, lezers, nodig ik u van harte uit voor het Noord-Hollands Bierfestival, 24 februari in Alkmaar.

De kranten verbeteren kan ik niet, ook al zou ik ‘t best willen, maar het internet is van iedereen. Online is dan ook veel meer over bier te lezen dan in de krant. Kranten lopen achter de feiten aan: in de tijd dat ze nog meneren waren stelde de Nederlandse biercultuur nog niet veel voor, inmiddels is dat wel anders en de weerslag daarvan zie je op internet, niet in de media van vroeger. Ik vrees dat het veelzeggend is, maar ik hoop het beste voor onze kranten.

Goed, internet dus. Daar moet je als bierliefhebber zijn. Hier bijvoorbeeld, op dit blog, waar het heel dikwijls over bier gaat. Of op Facebook, op de pagina “Wat drink je nu?”, waar bierliefhebbers niet alleen praten over wat ze gedronken hebben, maar vooral ook contact leggen met elkaar. Want dat is het aardige van internet: je doet nog eens contacten op.

Iets serieuzer gaat het eraan toe op Wikipedia, waar ijverige bierliefhebbers proberen om alle Nederlandse en Belgische brouwerijen een eigen artikeltje te geven. Dat vindt niet iedereen leuk, zo is gebleken: veel aardige artikeltjes over bekende brouwerijen als ‘t IJ of De Rooie Dop zijn al voor verwijdering genomineerd omdat deze kleine brouwers niet relevant genoeg zouden zijn. Wat natuurlijk de vraag oproept wat relevantie precies is: waarom Heineken wel en zo’n kleine brouwer niet?

De discussie wordt op Wikipedia gevoerd, maar ook op Facebook en in de chat. Want het internet zit vol leuke hoekjes, er valt haast overal wel over bier te babbelen. Een centraal plein, waar alles samenkomt, is er nog niet. Zo’n plein zou op het internet, heel klassiek, een “forum” heten – en ja hoor, er zijn fora over bier, maar dat zijn vaak brouwersfora of discussiepagina’s op websites van bierclubs.

Sinds gisteren is er ook een centraal forum, dat de ambitie heeft om bierliefhebbers uit heel ons taalgebied een podium te bieden. Alle proefnotities, ergernissen en Wikirelletjes kunnen er worden besproken. Het is er omdat ík het wilde, het is aangemaakt door mij. Je vindt het hier.

Het Bierforum is een dag oud. Ik moet nog maar zien of ‘t wat wordt, maar ik heb goede moed. Bierliefhebbers zitten vaak vol ideeën en eigenzinnige meninkjes, het zou mooi zijn als die nu allemaal op één groot internetplein gedeeld kunnen worden. Eindelijk een plein met alleen maar goede biercafés!

Natuurlijk, het is maar internet – een echt biertje proeven, dat gaat alleen in wat nu “real life” wordt genoemd. Hoezeer bier ook z’n plek vindt op het internet, het hoort toch ‘t meeste thuis in de echte wereld, in een mooi vol glas voor mijn neus, of die van u.

In 2012 zijn er drie brouwerijen opgehouden te bestaan, maar daar staat tegenover dat er 28 nieuwe bij zijn gekomen. Dat is een historische score: sinds een en ander wordt bijgehouden op cambrinus.nl zijn er nog nooit zoveel brouwerijen in één jaar bijgekomen. De Nederlandse biercultuur is in 2012 alleen maar verder tot bloei gekomen.

Afgelopen weekend bezocht ik de winterversie van het Kimchi Festival (over de zomerversie blogde ik al eens). Hier verzamelden zich nieuwe brouwerijtjes, sommige in oprichting, andere alleen nog een hobbyproject, een enkeling professioneel. Het niveau was hoog. Als dat de voorbode is van 2013, dan houdt de bloei alleen maar aan. En waarom zou dat ook niet zo zijn?

Niet alles gaat goed in bierland Nederland. Ondanks alle succesverhalen hebben veel kleine brouwers het moeilijk, nog steeds. Ze hebben het niet moeilijk omdat ze belabberd bier brouwen – als dat zo zou zijn zouden de problemen verdiend zijn -, ze hebben het moeilijk omdat er nog steeds te weinig podium voor Nederlandse brouwers is.

Ik heb er op dit blog al vaak over geklaagd: Nederlands bier bereikt de markt niet. De grote leveranciers vertrouwen liever op Belgische klassiekers en nemen maar mondjesmaat Nederlandse brouwers op in hun assortiment. Te weinig biercafés durven te vernieuwen. Heineken en InBev houden de markt met wurgcontracten in een ijzeren greep. Het blijft zoeken naar Nederlandse topbieren, terwijl ze wel bestaan, in honderdvoud.

Er is dus nog een hoop te verbeteren. Dat is voor 2013. Voor nu is er het bierfeestje van 2012. Nieuwe brouwerijen als Rooie Dop slaagden er dit jaar snel in ook internationaal door te breken. Dat gaat Oersoep vast ook lukken: met wilde gisten haken ze aan bij de nieuwste trends én bij het onvolprezen Brettanomycesfestival, nog zo’n stap voorwaarts die in 2012 is gezet.

Behalve vernieuwing was er ook continuïteit. Grote namen als Jopen verrassen nog altijd met nieuwe, uitdagende bieren. De Molen organiseerde weer een pracht van een festival, Borefts, en trok daarmee een internationaal publiek. Ook andere bekende namen – Emelisse, De Eem, Klein Duimpje, De Prael – en zelfs microbrouwerijtjes als Dampegheest (uit Limmen) bleven vernieuwen en vooruitzien.

Het is niet eens moeilijk om voorspellingen te doen voor volgend jaar. Er zijn al veel nieuwe ambities uitgesproken en daar zal in 2013 vast het nodige van te merken zijn. Nieuwe bierstijlen zullen verzonnen worden, oude zullen worden herontdekt. En weer zijn er de festivals, ieder weekend weer ergens anders. Bierland Nederland bloeit als nooit tevoren. Dat houden we vast, natuurlijk. Ik ook. Ik blijf schrijven over bier!

Een modern dorp hoeft niet fysiek te bestaan. Internet is al genoeg, op Facebook is er een bierproefpagina die functioneert als dorpsplein en stamcafé, bij momenten ook als kerk, als één of andere liefhebber weer een zatte preek afsteekt. Daarnaast zijn er nog de festivals, de dorpskermissen op verplaatsing. Dit weekend trekt menig dorpeling naar Hoogeveen om daar, in de kille openlucht, aan een heel leuk festival deel te nemen.

Heeft een modern dorp nog wel een eigen dialect? Als taalliefhebber zou ik toch hopen van wel. Variatie is immers mooi. Het bierdorp, heeft dat een dialect? De mensen komen overal vandaan, op de festivals hoor je tongvallen uit heel Nederland en een enkele keer zelfs uit België of van overzee. Het dorpsdialect heeft dus in elk geval niet één klank, maar dat hoeft nog niet te betekenen dat het niet bestaat.

Onlangs zat ik met een bevriende brouwer in café In de Wildeman, de fysieke dorpskroeg van bierland Nederland. We spraken over Engels bier, want er wordt natuurlijk ook gewoon geroddeld over naburige dorpen, zo gaat dat op het platteland. “De St. Peter’s Cream Stout heb ik in huis,” zei ik. “O ja,” zei de brouwer, “die heb ik ook op. Leuk biertje.”

Ineens werd ik me bewust van een beetje dorpsdialect. “Die heb ik op.” Op jaarmarkten is het wel eens een openingszin: “Die nieuwe van Jopen, heb jij die al op?” Het is natuurlijk een verkorting van “opgedronken”, maar eigenlijk een rare, want waarom wordt de nadruk zo op de voltooiing, op dat  ”op”, gelegd? Doen ze dat in andere dorpen ook zo?

Ik kom wel eens in het boekendorp. Veel schrijvers ken ik niet, maar wel zo wat liefhebbers. Op boekenmarkten komt de vraag wel eens voorbij: “Heb jij de nieuwe van Grunberg al gelezen?” Ik kan me best voorstellen dat er ook wel eens wordt gevraagd: “heb jij die al uit?” – maar dan ligt de nadruk toch echt wel op de voltooiing. Zoiets vraag je over een onleesbaar boek. “Heb je het nog uit kunnen lezen, dat rotboek?” Dat is toch anders in het bierdorpsdialect.

In de bierwereld hoor je het vaak zeggen, dat “op”. Het is niet negatief, het gaat zeker niet over ondrinkbare bieren. Eerder is er een ondertoon van spijt. “Die heb ik op,” zeg je treurig, “het glas is leeg.” Maar gelukkig is er altijd een nieuw glas, op één van die festivals bijvoorbeeld. Daar moeten nu ook maar eens taalkundigen naartoe, met een opschrijfboekje en opnameapparatuur. Het dorpsdialect van bierland Nederland is er springlevend.

Het goede biercafé liet zich ditmaal lastig vinden, want de Kopi Loewak werd getapt in een zaak die ik tot dan toe vooral als koffie- en theeproeflokaal kende. Het Hofje van Wijs, aan de Zeedijk – niet ver van het station, gelukkig, en goed te combineren met een wandeling langs de andere goede cafés die Amsterdam rijk is.

Ik kwam pas ‘s avonds binnenvallen en zei iets over bier. Dat was voor de eigenaar genoeg. Ja, hij tapte Kopi Loewak, maar voor een theeliefhebber als ik had hij ook nog iets anders. Hij had op dat moment twee “theebieren” op de tap staan. Natuurlijk kon ik die proeven met ‘n kopje thee ernaast, zodat ik de gebruikte theesoorten nog beter zou herkennen. Dit werd een goede avond, zoveel was duidelijk.

De basis van het theebier van Hofje van Wijs is hoppig bier van De Molen. Die samenwerking is niet toevallig, legde de eigenaar uit. De Molen komt uit Bodegraven en daar kwam hij zelf ook vandaan, dus daar moest een keer iets mee gedaan worden. Zo ontstonden de thee- en koffiebieren die hij die avond tapte.

Vuur & Vlam, dat was een bier dat ik wel van De Molen kende: scherp en hoppig. Nu dronk ik het bier met Chai ernaast én erdoorheen. Het bier had simpelweg op de thee getrokken, omdat het kon. Het resultaat mocht er wezen. De Chai sloot perfect op de hop aan, de overgang was zo merkwaardig subtiel dat het me niet lukte te zeggen wannéér de ene smaak nu in de andere overging. Zo leuk kan proeven zijn.

Het tweede theebier dat ik proefde was de Smoking Gun. Rook is een hippe smaak in bier, maar er bestaat natuurlijk ook gerookte thee en die was gebruikt om het rookbier van De Molen op te leuken. Rookmout en Lapsang Souchong – een geslaagde combinatie die nog leuker werd toen ik de thee, naast het bier geserveerd, proefde: nieuwe smaken als kaneel kwamen ineens naar boven.

Natuurlijk sloot ik af met waar ik voor gekomen was: Kopi Loewak, het bier én de koffie, vers getapt. Dat was heerlijk, zeker. Maar het gelukkigst was ik met de nieuwe smaken die ik had leren kennen. Weer helemaal anders dan de nieuwe smaak die ik een paar dagen ervoor had leren kennen. De verbazing is de helft van het plezier.

Er kan vast nog veel verbeteren, maar op sommige plaatsen is onze biercultuur toch haast perfect. Het experiment, de durf, over grenzen, stijlen en definities heen kunnen denken – dat maakt het moderne Nederlandse bier zo geweldig interessant. Wie ‘t nog niet gevonden heeft wijs ik graag de weg.

Dat het anders kan wordt al langer bewezen door de betere biercafés in Nederland, waar je op de kaart niet alleen Nederlandse brouwerijen, maar ook Belgische, Duitse, Engelse en Amerikaanse vindt. Ook Scandinavische bieren vinden meer en meer hun weg naar de biercafés. Daar kunnen ze in de buurlanden nog wat van leren. Of is dat chauvinisme, als ik dat zeg?

Gisteravond was ik in het Amsterdamse biercafé In de Wildeman. Het gezelschap was er internationaal, maar het was wel met hetzelfde doel bijeen gekomen: een nieuw bier. Om zeven uur ‘s avonds zou het eerste vat officieel geopend worden. Biergoeroes en zij die dat nog willen worden verdrongen zich aan de lage bar van het proeflokaal. Een rijzige gestalte ging erachter staan: Ron Pattinson, een bierprofeet van overzee, vertelde in het Engels wat er te gebeuren stond.

Het bier dat werd gepresenteerd was even Pools als Nederlands en ook nog bijna net zo Duits. Het gist was in Tsjechië opgehaald. In een paar zinnen schetste Ron Pattinson hoe dit bier was wat ik hoopte dat het was: een grenzeloos bier, dat over taal en traditie heen gestoken was. Er waren twee varianten, waarvan één Grodziskie heette en de andere Grätzer. Pools en Duits, maar allebei kwamen ze uit een ketel in Haarlem… Gebrouwen bij Jopen, door een brouwerij die Monarchy of Musselland heet.

Natuurlijk heb ik het daarna geproefd, dit merkwaardige bier. Het was heerlijk, het bleef een avond lang boeien en dronk toch ook best lekker weg. Gerookte tarwe, de smaak van brood… De stijl was ooit typisch voor het Poolse stadje Grodzisk, maar daar is het in 1993 verdwenen. Dat was eigenlijk nog best laat, want dit bier is een vertegenwoordiger van een biercultuur die al veel eerder verdween en die zich uitstrekte van de lage landen tot in het verre oosten van het Duitse rijk.

Een verlangen naar iets dat verdween, of willen bewaren wat er bijna niet meer is – ik denk dat dat de chauvinisten nog het meest beweegt. Als de Brusselaars niet zo hadden gehecht aan hun lambiek, wat was er dan van geworden? Gisteravond werd gelukkig bewezen dat protectionisme niet de enige oplossing is.

Grodziskie en Grätzer werden gered door een koppel van Nederlands-Duitse komaf, met hulp van een enthousiaste Engelsman, een chauffeur uit Praag die het gist naar ons toe reed, een kerk in Haarlem en een publiek dat uit heel Europa leek te komen. Het is waar de brouwerij van dit bier, Monarchy of Musselland, voor lijkt te staan. Een dame uit Nederland en een heer uit Duitsland die misschien nog wel meer van elkaar houden dan van hun bier. So muss das sein.

Maar ik was natuurlijk niet bij de intocht om de Sint te zien. Ik was er per ongeluk, gewoon op weg naar de slijterij. Wist ik veel. In de slijterij was het rustig, de kinderstemmetjes waren er haast onhoorbaar. Met bier heeft Sinterklaas niet veel te maken. Dat hoeft ook niet, maar nu we met z’n allen op zoek zijn naar echt Nederlands bier (zie dit blog), lijkt een Sinterklaasbier helemaal niet zo’n mal idee.

We hebben al herfst- en lentebier. Sommige brouwers brouwen ook een eindejaarsbier. Dan kunnen andere feestjes ook best hun eigen biertje krijgen. In België bestaan er zo aardig wat kerstbieren, al dan niet met een Engelse naam. Ach, kerst. Wij hebben Sinterklaas. Laat het Sinterklaasbier dan maar komen!

Bij Sinterklaas denk ik aan snoep. Pepernoten, marsepein, speculaas. Amandelbier heb ik nog nooit gedronken, maar speculaasbier bestaat zeker. De SNAB Speculator heeft al aardig wat naamsbekendheid, en hoewel niemand het nog een Sinterklaasbier noemt kan het prima in deze tijd van het jaar. Ik zet de Speculator dus graag alvast op het lijstje.

Onlangs dronk ik een nieuw biertje van brouwerij De 7 Deugden, “Vuur+Gloed”. Een kruidig winterbier met onder meer steranijs. Het deed me direct aan pepernoten denken. Kan het Sinterklaziger? Ook dit is een Sinterklaasbier avant la lettre. Nu nog een rijmend etiket en we zijn vertrokken.

Rijmpjes, gedichten, liedjes… Daar is vast ook een biertje van te brouwen. We hebben al hop, hop, hop, paardje in galop – maar hop zit in bijna ieder bier. De woorden “haver” en “stout” komen ook geregeld in de liedjes terug. Een hoppige haverstout, waarom niet? Er zijn best wel wat voorbeelden te bedenken. De Rooie Dop heeft ‘n heel mooie gebrouwen, maar ja, die heet dan nog wel op z’n Amerikaans “Double Oatmeal Stout” en niet “Sinterklaasbier”.

We zijn er nog lang niet, maar de contouren van een nieuwe bierstijl zijn toch al zichtbaar. De maan schijnt door de bomen, zogezegd. Sinterklaasbier, ik zou er best in willen geloven. Een echte stijl met vrolijke etiketten en natuurlijk ook een eigen Sinterklaasbierfestival, jawel. Hoe gaan we daarvoor gekleed?

Een kinderhand is gauw gevuld, er zijn al zeker drie Sinterklaasbieren. Maar ik ben benieuwd naar meer. Als de Nederlandse brouwers de uitdaging aangaan is er volgend jaar vast veel meer te proeven. Koekjesmout, chocola, toch nog die amandelen, een mooie kraag en nu eens geen gewone schimmel, maar biergist… Ik zet mijn glas vast klaar!

Het buitenland vertellen we graag dat het Nederlands meer is dan de taal van Nederland alleen. Suriname tikt niet zo aan, maar Vlaanderen, met zes miljoen sprekers, nou! Het maakt onze taal toch weer wat gewichtiger, al zal een Engelsman nog lang niet onder de indruk zijn. Zeker niet als hij bij een eerdere reis wat fiere Vlamingen tegen is gekomen die hem op de mouw gespeld hebben dat zij Flemish spreken en geen Dutch. Het regionalisme.

Er ís een verschil tussen Vlaams en Hollands, zeker. We hebben dezelfde standaardtaal, maar gebruiken haar anders. Of moet ik zeggen: we gebruiken hém anders? Onze grammatica verschilt, onze woordenschat nog meer. Dat bracht het Vlaamse radioprogramma Hautekiet ertoe een tekstje de ether in te slingeren vol zuiderbuurs vocabulaire, onbegrijpelijk voor Nederlanders:

Bomma heeft in de solden zwarte pens, salami en botten gekocht. Het was een ander paar mouwen om nog fruitsap, kipkap en fondant te vinden.
Bij valavond kwam bomma’s dochter op bezoek. Ze durfde niet uit de biecht te klappen want ze vond het ambetant om te vertellen dat ze gebuisd was en op kot veel gepoept had. Dus stoefte de dochter maar wat over de smoutebollen die ze had gebakken.
Daarna was ze ribbedebie want ze moest dringend langs de mutualiteit en het interimkantoor. Bij deze laatste viel ze over een aftrekker die tegen de chambrant stond.
Daarna had ze nog weinig goesting om ook nog langs de flikken te gaan. Echt niet plezant.

Voor Nederlanders is dat zeker geen doorgrondelijk tekstje. Nu zijn sommige woorden wel wat gezocht (“botten” zijn laarzen, die koop je natuurlijk niet samen met bloedworst en salami), maar het is dan ook maar ‘n gebbetje.

Zou dat andersom ook kunnen? Vast wel. De Standaard kwam met een alternatieve test waarin Vlamingen werden getrakteerd op typisch Nederlandse woorden als, eh, “zwijnenpan”. En “dooievisjesvreter”. “Kwijlebabbel”. Woorden die, de Nederlandse lezer van dit blog ziet dat meteen, ook boven de Moerdijk door niemand worden gebruikt.

Dat moet beter kunnen. Mijn alternatief is een leestekst, net als die van Hautekiet. En natuurlijk is ook deze geforceerd en kloppen niet alle woorden met de stijl en de situatie – maar ‘t is dan ook maar voor te lachen, meneer. Ik wens de Vlamingen alvast veel succes.

Het was waterkoud. Een stevige bries drukte tegen de deur. De kozijnen rilden. De kastelein tikte nog ‘n vaasje af.
“Nog eentje toe,” knipoogde hij.
Kees lachte, hij liet zich wel jennen. Hij zat best. De muziek stond niet hard. De poes snorde. Plots veerde ‘t dier op.
“Volk,” baste een stem. In de deurpost stond een bonkige man.
“Krijg nou tieten,” riep Kees, “Jaap, dat is al ‘n tijdje terug!”
“Ja welja, gozer,” zei Jaap gul, “ik ben even de hort op geweest.”
“Wat heb je uitgevroten?”
Jaap ging aan de bar zitten. ”Een weekje niks. Ik ben het wad opgegaan.”
“Joh!?” Kees hoorde er van op. “Een week? En niks te nassen?”
“Ik had ‘n trommeltje bij me,” grinnikte Jaap. “Brood, met palingworst, saks, en voor de zoete trek nog pasta ook.”
“Wordt dat niet taai?” Kees kon er met z’n kop niet bij.
“Ja, natuurlijk, daarom ben ik afgetaaid,” lachte Jaap.
“Nou, mij niet gezien,” zei Kees, “ik zit hier wel senang.”
“Ja, maar jij bent dan ook een watje,” sarde Jaap.
“Och,” zei Kees, “een avondje bankhangen, even niks, mij best… Maar dit is andere koek. Geen kwestie van lef hoor.”
“Joh, geintje,” zei Jaap goeiig. “Jij hebt ‘n baan, ze zien je aankomen!”
“Nee, juist niet,” zei de kastelein gevat. “Jaap, ‘n jonkie zeker?”
“Een kopstoot,” zei Jaap beslist, “en voor Kees nog eentje toe.”

Zo. En nou naar de trein.