Bouw

Bij mijn huis wordt gebouwd. ’t Is hier op twee minuutjes lopen vandaan. Last heb ik er niet van, het heien is allang voorbij. Maar ik passeer er vaak en dan kijk ik, luister ik. Soms is ’t erg stoffig, dan waait zand door de lucht en m’n ogen in. Vaak is er beroerde muziek. Maar de laatste tijd is het er zomaar anders. Een glimmende auto staat er geparkeerd, er zijn nette mensen uitgestapt. Er wordt gepraat.

“Wonen op 45 minuten van Amsterdam,” zwaait een groot wit zeil voor de verse appartementen. Het station ligt tegenover het bouwterrein. Een man met ’n pak en ’n lichtblauwe das wandelt langs de hekken. De intercity stopt, en rijdt weer weg. Hier moeten forenzen wonen, mensen met geld en ’n baan in de grote stad. Wonen op 45 minuten van Amsterdam: zo is Alkmaar goed genoeg.

Bij het hek staat een ander bord, op een paal. Het is niet geschreven in de hippe drukletter van het zeil, hier is een gewoon mens aan bezig geweest, met ’n marker en z’n handen. “Geen auto’s op de bouw.” Achter het bord ligt omwoeld land en ’n berg zand, met her en der spullen die vast bij de bouw horen en niet bij het zeildoek of de schone auto met de blauwe das.

Ik heb alles zien gebeuren. De oude school was ’n lelijk blok uit de jaren 80, met lawaaiige kinderen er omheen en soms ’n meisje met geblondeerd haar, hoge hakken en te grote oorbellen. De school werd gesloopt, de herriemakers en het meisje gingen voortaan ergens anders heen. Na de school kwam de vlakte en het grote bord met het bouwplan erop. Tijdens een herfststorm woei dat bord de sloot in, die daarna toevroor, en pas maanden later, toen het alweer lente werd en de bouw vorderde, werd het bord weer opgevist en verdween het voorgoed. Nu is alles bijna klaar. De ruiten, de bruinrode bakstenen (bruinrood is weer modieus), de zwarte ijzeren balkons, af zijn ze, klaar om aangeraakt te worden. Er zullen bewoners komen, op 45 minuten van Amsterdam.

Er blijft niks van over, uiteindelijk. Het zeil zal worden opgerold, en dan vernietigd. Misschien kan het worden hergebruikt, ergens anders op 45 minuten van Amsterdam. Misschien denkt geen mens daaraan, behalve ik. Het bordje “Geen auto’s op de bouw” gaat ook verdwijnen. De bouw is over, de winter ook, de stormen, het ijs, de vervelende muziek en de striemende korrels zand.

De opgepoetste auto vertrekt. Nog 45 minuten, en de potentiële koper is weer terug in Amsterdam.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s