Nieuw België

Onlangs was ik weer in België. Met de trein reisde ik naar Mechelen en Namen, met de bus was ik in Lier en Leuven, door Brussel en boerenbuiten heen, steeds starende en wijzende. België kan me nog steeds verbazen. Alleen daarom al is het land mij dierbaar. Ik heb er gewoond, ik houd van ’t land, maar ik kan ’t ook zo haten soms. Nederlanders vragen me: “waarom heeft België geen regering?”, en ik antwoord hen, uitvoerig en in crescendo, tot ik tegen het einde besef dat ’t te hatelijk klinkt, als een afrekening zowat, en dan mompel ik iets over hoe mooi het er is en dat er ook best lieve mensen wonen.

In de trein naar Namen las ik ’n krantje, ’n Belgisch krantje, geschreven in het Nederlands (de Waalse kranten in de kiosk vond ik te dun). Een paginagroot artikel over New York, geschreven door ene Christophe De Mulder, legde ik open op m’n knieën. Buiten trokken lange linten en vale visschubben aan me voorbij, de zon scheen, er was ’n beetje smog, maar dat is normaal in België.

“Onze noorderburen pakken nogal graag uit met de Nederlandse roots van Manhattan,” begon het artikel. Ik ben ook een noorderbuur. Het artikel ging ’n beetje over mij. Ik en de andere noorderburen bleken leugenachtig. New York was helemaal niet Nederlands, aldus Christophe De Mulder, New York was Belgisch eigenlijk!

“De Nieu Nederlandt zou het eerste schip zijn dat het huidige Manhattan bereikt,” aldus het artikel. Dat eiland heette ook toen al Manhattan, trouwens, het was een Indiaanse naam. De naam Nieu Nederlandt was, leert Christophe De Mulder ons, “misleidend”. Aan boord zaten namelijk Belgen! Nu ja, Franstalige calvinisten vooral, uit Henegouwen, maar voor de gelegenheid noemen we dat België, Wallonië zelfs, verderop in het artikel, dat bestond toen natuurlijk al… Dat die Franstaligen in dienst van de West-Indische Companie waren en dat de hele missie wel degelijk Nederlands was doet daar allemaal niks aan af. Toch?

“Geld halen ze uit (…) – hoe Belgisch kan het zijn – een bierbrouwerij.” Je ziet de triomfantelijke blik van sterjournalist Christophe De Mulder al voor je. Zie! Een bierbrouwerij! Dan móeten het wel Belgen zijn. Dat de Republiek ook toen al de grootste bierexporteur ter wereld was, dat sterker nog 90% van het bier dat in die dagen in Brabant en Vlaanderen gedronken werd uit Holland kwam, laat onze Christophe natuurlijk onvermeld. Engelsen brouwen niet, nooit gedaan, Duitsers brouwen niet, ben je gek, Nederlanders brouwen al helemaal geen bier, natuurlijk niet: wie bier brouwt, is Belg!

Uiteraard heeft Christophe De Mulder nog meer argumenten, hij is immers een groot en wijs journalist. De bewijzen liggen in Belgisch New York gewoon op straat! Zo is Broadway een verbastering van het Nederlandse “Breede Wegh”. Nou ja, Nederlands? Natuurlijk niet! Vlaams is het! Belgisch dus! Net als Wallstreet natuurlijk, die naam is afgeleid van “Waalstraat”… of toch van het Vlaamse Walstraat? Ach, Belgisch is het hoe dan ook.

Naamkundige Christophe De Mulder heeft nog meer overtuigende bewijzen van de Belgische oorsprong van New York. De stad Hoboken, in de nabijheid van de oude kolonie, is, aldus De Mulder, vernoemd naar de Antwerpse wijk Hoboken. Dat er op die plaats ook een indianenstam woonde met die naam, ver voor de kolonisten aankwamen, zal wel toeval zijn. Of gewoon Hollandse geschiedsvervalsing?

“Hoe het Belgische luik van de geschiedenis met de jaren zo in de vergetelheid is kunnen raken is niet duidelijk,” stelt De Mulder droevig vast. Hij doet nog wat vruchteloze pogingen schuldigen aan te wijzen – de kerk, de Nederlanders, de Engelsen, enfin, de gebruikelijke schuldigen voor alle onrecht in België – en gaat dan verder naar de moderniteit. Behalve historicus en naamkundige is Christophe De Mulder namelijk ook gewoon reisbegeleider.

Reisbegeleider Christophe kan ons wel vertellen waar we moeten gaan eten. Al dat Amerikaanse fastfood is maar niks, vertelt Christophe, maar geen zorgen, lieve Belgische lezer: “naar typisch Belgische kost moet je in The Big Apple gelukkig niet te lang zoeken.” Het is stuitend, maar waar: de rest van het artikel legt de Belgische lezer uit waar hij in New York wafels, verloren brood (wentelteefjes) stoofvlees, waterzooi en mosselen kan gaan eten.

En passant vermeldt De Mulder ook welke cafés Belgisch bier verkopen. De Amerikaanse biercultuur mag dan de innovatiefste en invloedrijkste biercultuur van dit moment zijn, de Belgische bezoeker hoeft dat natuurlijk niet te weten, die moet in New York vooral z’n eigen bieren en z’n eigen vreten proeven, want New York, dat is een Belgische stad…

Soms haat ik België. Soms haat ik de Belgen. Gewoon, omdat ze mij soms ook haten, ik als noorderbuur, eigenlijk omdat Belgen soms de hele wereld lijken te haten. Niet allemaal natuurlijk. Ook in dit land wonen mensen met realiteitszin. Maar zolang journalistiek er wordt bedreven door geschiedsvervalsers, en politiek door idioten, kan ik niet aan België denken zonder me aan de Belgen te storen. Provincialisme ten top, navelstaarderij zó, dat het pervers wordt, vitten op alles wat anders of noorderbuur dan wel zuiderbuur dan wel waarheid is,  die gewesten, die gemeenschappen, die Christophe De Mulder – dáárom heeft België nog geen regering.

Advertenties