Verveling

Er zijn ’n boel boeken geschreven over verveling. Elke schrijver heeft zich er wel aan bezondigd. Het is niet moeilijk aan ’n boek over verveling iets bezwerends mee te geven. Heeft de verveling een doel? In het echte leven misschien niet, maar in boeken meestal wel. Dat is tenminste wat recensenten erin lezen.

Misschien moet ik ook maar over verveling schrijven. De verveling zou er vast zinvoller van worden. Misschien verkoopt m’n boek over de verveling wel, dan word ik nog rijk, of beroemd, of allebei. Als schrijver tel je in elk geval wel mee als je over de verveling geschreven hebt. Over de verveling schreven alle grote voorbeelden, die ik dan natuurlijk in interviews noemen zou, tenslotte óók.

Het is moeilijker om over iets anders dan verveling te schrijven. Er zijn genoeg andere onderwerpen, dat is het probleem niet. Er is de misdaad, er is de natuur, er zijn mooie meisjes met echte wimpers en ’n glimlach. Daar weten kunstenaars meestal ook wel raad mee. Foto’s, schilderijen, standbeelden, hele films zijn er over de meisjes en de bijen en roofovervallen gemaakt. Toch, zou ik er ’n boek over schrijven, dan zou het weer op de verveling uitkomen. De verveling van het meisje met de lange wimpers, of de verveling van haar minnaar, die van haar hond, die van haar verkrachter… Literatuur ontkomt er niet aan over verveling en sleur te gaan.

Als ik nu ‘ns een echt goede schrijver was, dan zou ik vernieuwend wezen, en ’n boek schrijven waarin geen verveling voorkomt, waarin de personages vastberaden zijn, en dingen dóen, goede dingen, maar ook slechte dingen, dat maakt niet uit.  Ze zouden beslissingen nemen en er niet over twijfelen. Helden zouden zij zijn, zoals in films.

Ik zou niet in ze geloven. De lezer ook niet, vrees ik. De lezer verwacht de verveling. Lezen is masochisme: het helpt niet tegen verveling, het confronteert je er juist mee. Misschien dat er daarom steeds minder mensen lezen. De dominante kunstvormen zijn kunstvormen waarin verveling nietbestaat. Er zijn wel films over verveling, maar daar kijkt niemand naar. Er bestaan ook wel foto’s van peinzende meisjes, maar daar kijkt ook geen mens naar, tenzij ze mooie wimpers heeft of een mooi pakje aan. Of allebei.

Als ik schrijf doe ik dat niet zelden uit verveling. Het is net als lezen vooral een confrontatie met de verveling. Maar de schrijver is een sadist. Schrijven over verveling is anders dan erover lezen, al blijft het uiteindelijk gewoon dezelfde zinloze verveling, de literatuur.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s