Vernoord

Voor Geert voelt het onwennig. De kuil die hij de afgelopen jaren zo vakkundig heeft gegraven ziet hij nu van dichtbij. Links heeft hem naar die kuil gebracht. “Je valt er zelf in,” zeggen ze, “alles wat jij over moslims hebt gezegd zal nu over jou gezegd worden.”

Het is een diepe, donkere kuil, een gevaarlijke kuil, waaruit het slecht opkrabbelen is. Wilders weet dat. Het had een moslimkuil moeten zijn. Een kuil voor die nare terroristen die ons onze vrijheid af willen nemen. Een kuil voor de islam. “Niet voor moslims, voor de islam,” had ‘ie nog gestameld, toen links begon met duwen. Wilders weet hoe diep het daar beneden is. Hij weet het dondersgoed.

De grijns van links is een rancuneuze grijns. Wat Wilders hen aan heeft gedaan, zullen ze hem eens aandoen, o zo! Niet dat ze echt gaan duwen, dat niet. Zo gek zijn ze niet blij links. Maar hem even laten zweten en spartelen, dat heeft hij toch wel verdiend. Hij krijgt gewoon z’n koekje van eigen deeg.

“Dit keer kwam de kogel van rechts hè, Geert?”

“Jullie maken misbruik van de Noorse doden,” briest Geert. “Munt slaan uit de dood van kinderen, hoe durven jullie!”

“Dat is nou die nieuwe politiek van je, Geert. We hebben goed naar je gekeken, dat wilde je toch zo graag?”
Tofik springt naar voren, hij wil nog verder gaan,  maar Boris houdt hem bij z’n schouder. “Pas op de rand,” fluistert hij, “doe geen idiote reflexen.”

De linksmensen kijken in de kuil, over Geerts schouder heen, en huiveren. Ze weten dat Geert die kuil niet voor moslims alléén gegraven heeft. Dat is wat hen nog het meest aan zijn ideologie beangstigt. Dat ‘ie tegen de multiculturele samenleving is, nou ja, dat zijn ze zelf op ’n onbewaakt moment ook wel eens. Met Emile kon je wat dat betreft best lachen. Maar bij Wilders is het anders. Hij schopt niet alleen tegen de islam, hij schopt ook tegen links. Links is oorlog, brulde hij ooit, toen Eberhard eens kritisch was geweest. “Totale oorlog” was het woord geweest, Totalkrieg. En: “Als er ooit wat gewelddadigs gebeurt tegen mij of de PVV en haar aanhangers dan weet iedereen vanaf nu dat Van der Laan en Pechtold aan een klimaat hebben bijgedragen waarin dat voor sommige gekken mede op grond van hun demoniserende opmerkingen gerechtvaardigd leek.”

“Sta je daar nog achter, Geert,” zegt Eberhard zacht.

“Ik spreek niet met jou,” sist Geert.
Het draait hem voor de ogen. Niet de rechtszaal, maar de politieke arena is de plek waar hij veroordeeld zal worden, hij beseft het nu. Alles wat hij gezegd heeft kan tegen hem worden gebruikt. De boemarang, het koekje, de kuil… oubollige spreekwoorden razen door zijn hoofd. Als iemand hem nu niet vastpakt…

“Kom,” zegt Boris, “het is genoeg geweest.”

Job pakt Geert bij zijn linkerschouder. “Neem jij rechts, Bart-Jan…” maar die schudt zijn hoofd. Dan Boris maar. Voorzichtigjes tillen ze de boze leider weg van zijn kuil. Het leven heeft hem, goddank, iets geleerd.
Dat denken ze tenminste.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s