Totaalverlies

In de Volkskrant van afgelopen weekeinde ging de Belgische schrijver Dimitri Verhulst weer ‘ns ouderwets tekeer tegen Vlaanderen. Het was prachtig proza, zoals altijd bij Verhulst, maar ’t was er nog óp ook, al leek het op eerste zicht wel wat provocatief allemaal. Verhulst beweerde dat hij “het totalitaire regime al ruikt”, waarmee hij verwees naar de agressieve manier waarop de Vlaams-nationalisten het debat in België lam leggen.

In Nederland werd ’t gewoon maandag. ’s Avonds zat minister Leers bij Pauw & Witteman. Gerd Leers, ooit de kranige burgemeester van Maastricht, is nu Minister van Immigratie en Asiel, een ambt dat vooral bedoeld is om aan die twee zaken, immigratie en asiel, een einde te maken. Bij z’n aantreden zag ’t er al naar uit dat dit z’n afgang zou worden, en inderdaad.
In een interview in ’t CDA-blad had Leers het bestaan om te beweren dat immigratie ook wel zo z’n positieve kanten hebben kon. Dat was nog ‘ns wat, die Leers toch! Wilders stampvoette op Twitter, een rel was geboren, en nu moest Leers aan Pauw & Witteman en de kijkers thuis uitleggen dat ’t allemaal zo’n rel niet waard was.
Tot zover de politieke folklore. Aan tafel bij P&W gebeurde iets merkwaardigs. Gerd Leers was allang niet kranig meer, hij was een gebroken, bange man geworden, die stamelde dat hij heus meneer Wilders niet voor de voeten had willen lopen, dat hij er begrip had dat meneer Wilders hem “een beetje dom” genoemd had, dat hij ’t misschien wel fout gezegd had… “Heeft meneer Wilders u dan verkeerd begrepen?” werd er gevraagd. Leers schrok. “Nee, nee.” Want zoiets zou minister Leers natuurlijk nooit over meneer Wilders durven zeggen.
Angst. Onderdanigheid. ’t Leek alsof Leers’ stem trilde bij momenten. Hier zat ’n onderdrukte man, een angsthaas, een knecht van Wilders. Het zag er niet uit.

Dimitri Verhulst woont in België, in Wallonië zelfs. Als hij over een “totalitair regime” spreekt, dan spreekt hij over Vlaanderen. Het is geen concreet regime. De politiek leiders van België en Vlaanderen zijn al evenmin dictators als Leers of Rutte dat zijn. Het regime komt niet van boven in Vlaanderen, het komt ergens anders vandaan, en niemand kan goed zeggen waarvandaan. Het is een terreur zonder aanslagen, maar met dezelfde effecten: angst, kramp, besluiteloosheid. Debatten in Vlaanderen worden erdoor verlamd. Wie kritiek heeft op Vlaanderen, wordt verrot gescholden en als verrader weggezet, maar wie Vlaanderen verdedigt krijgt met Godwin te maken. Argumenten zijn uit dit debat allang verdwenen. De sentimenten blijven over, het totalitaire regime van de angst.

In Nederland is de situatie nauwelijks anders. Trillende Leers, lachende Rutte: het is dezelfde angst die hen besluiteloos maakt. Maar in Nederland heeft de terreur een gezicht gekregen. ’t Zijn niet z’n zetels die Wilders machtig maken, het is de manier waarop hij het debat in Nederland met succes vermorzelt. Argumenten hebben voor Wilders geen betekenis, een volwassen discussie weigert hij aan te gaan. Wilders weet dat je een totalitair regime niet in Den Haag moet installeren. Een totalitair regime installeer je in de hoofden en de harten van het volk. Het lukt hem griezelig goed.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s