Het einde

Yves Leterme is cijferblind. Dat bekende hij dit weekend zelf. ’t Is niet heel ernstig allemaal, hij wisselt af en toe ‘ns wat getallen om, maar rekenen kan hij best. Zolang hij zich er maar op concentreert. Als Minister van Begroting vormde z’n lichte cijferblindheid heus geen probleem, voegde Leterme er nog aan toe.

Een Belgisch premier die cijferblind is, daar vallen vast een hoop flauwe grapjes over te maken. Belgenmopjes natuurlijk, maar in België zelf valt er ook ’n hoop te sneren. Leterme zei wel vaker iets opmerkelijks, stof genoeg, zou je zo zeggen.
Toch: het valt wel mee, met die grapjes. Leterme verdient ze niet. Niet meer. Leterme, ooit verguisd, is door de nieuwe politieke generatie ingehaald en mag, nu hij eindelijk vertrekken kan, de jas van de oude wijze aan. Je zou bijna gaan geloven dat hij een gerespecteerd politicus geworden is. Dat word je in België niet gemakkelijk.

Het einde van Leterme was al veel eerder. Hij faalde als Belgisch premier, niet zozeer door onhandige uitspraken, al bleven die het best hangen, maar vooral omdat België de afgelopen jaren praktisch onbestuurbaar is geweest. Kon Leterme dat helpen? Nee, blijkbaar niet. Net dat maakte hem ’n mislukt premier.

Niemand kon het beter. Er kwamen verkiezingen, schreeuwerige verkiezingen, en toen brak de langste formatie ooit aan, die al even schreeuwerig was. Leterme bleef in de schaduw van de schreeuwers staan en bestuurde het land, zo goed en zo kwaad als dat ging.
Leterme schreeuwde niet, maar zuchtte soms, en riep de onderhandelaars een enkele keer tot de orde, alsof hij werkelijk boven de partijen en boven die dwazen stond. Hielp ‘t? Het heeft Leterme in elk geval geholpen.

Nu is de nieuwe regering er: Di Rupo trekt nog een keer z’n strikje recht en stapt dan de trap naar de top op. Hij wordt premier van alle Belgen, een Waals premier, een homoseksuele premier ook nog. Een provocatie, krijt conservatief Vlaanderen. Misschien hebben ze niet eens ongelijk. Het zal Di Rupo zwaar vallen, boven zichzelf en de partijen uit te stijgen. Maar kennelijk is niets onmogelijk. Volgens Reve kon bij God en in Nederland alles, maar in België kan ook ’n hoop.

Leterme stijgt verder, naar de OESO, waar hij weer geconcentreerd cijferen mag. Voor hem is het allemaal nog niet voorbij. Of er een einde komt aan de Belgische onbestuurbaarheid, dat weet niemand. Velen hopen erop, dat helpt. Het eerste kabinet Di Rupo heeft in ieder geval al knopen doorgehakt. Alle deelnemers hebben in hun eigen vlees gesneden om tot de compromissen die nu in ’t akkoord staan te komen. Hoe laf de oppositie dat ook noemen mag, het is toch een goed teken. Misschien is België wel gered.

Leterme gaat. Wie zwaait hem na?
Hij werd pas een ster in het donker, in de schaduw van alle miserie van de afgelopen anderhalf jaar. Hij zou ook in het donker moeten vertrekken, zonder veel tamtam (en zonder volkslied, liefst). Dat past hem. Hij hoeft er ook geen aandacht op te vestigen, op zijn vertrek: ze merken het vanzelf wel. Ze gaan hem missen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s