Gingstijl

Van relletje naar relletje slepen de media zich voort. Dat is niet nieuw, dat is altijd zo geweest. Alleen zijn er nu zoveel media dat het pas echt begint op te vallen. Er zijn ook zoveel media dat de relletjes steeds vaker over de media zelf gaan. Dat vind ik wel een interessante ontwikkeling.

Mijn vorige blog ging over de teloorgang van NRC. Nu is er ’n rel over een medium waar we minder van verwachten dan van NRC. PowNed is nooit ’n meneer geweest. Buitenhof wel, en Buitenhof is ook betrokken, omdat de rel daar begon met ’n column van Naema Tahir.

Naema Tahir is al enige tijd een publiek figuur. Ze schijnt boeken geschreven te hebben. In het kielzog van heldhaftiger vrouwen als Ayaan heeft ze zich in de markt gezet als moslimfeminist. Dat was een slimme zet, want sindsdien is ze door veel media uitgenodigd om iets te vertellen over haar gevoelens en acties.  Maar veel gevoelens en acties zijn er eigenlijk niet, Naema praat vooral, in krakkemikkig Nederlands met ’n zwaar Engels accent. Dat deed Ayaan ook beter.

De moderne samenleving is een open samenleving, hoor je altijd zeggen. Openheid is moeilijk. De laatste jaren hebben we dan ook gezien dat groepen mensen zich van die open samenleving hebben afgekeerd. Extremistische moslims trekken daarmee de meeste aandacht, maar het is een veel algemener verschijnsel. Uiteindelijk is ook de PVV een voorbeeld van deze beweging.

Naema Tahir ging in haar column in Buitenhof tekeer tegen onbeschofte media. Daar bedoelde ze natuurlijk PowNed mee, de omroep die met “sterverslaggever” Rutger Castricum voor veel ergernis maar ook voor veel vermaak zorgt. Vrijheidsstrijder Tahir vond dat ’t over moest zijn met PowNed. Rutger Castricum moest maar worden geweerd van het Binnenhof. Alleen serieuze media zouden nog het recht mogen hebben om onze politici te interviewen.

Een oproep tot censuur, dat is de goden verzoeken. Een dag later stond Rutger dan ook bij Tahir voor de deur. Haar man deed open. Andreas Kinneging, een zonderlinge rechtsgeleerde die ’n type van De Bie had kunnen zijn, ontpopte zich in de minuten die volgden tot een intimiderende bruut.  Weg moest Rutger, weg moesten die gemene moderne media! “Zie je die plomp?” brieste Kinneging. Hij dreigde en stoeide en maakte zichzelf daarmee volstrekt belachelijk.

Weer een mediastorm later zaten Tahir en Kinneging naast elkaar aan tafel bij Pauw & Witteman, een medium dat van het boze echtpaar kennelijk nog wel mocht bestaan. Ze herhaalden nog maar ‘ns dat PowNed geweerd moest worden, en nou ja, de Jakhalzen eigenlijk ook, misschien de hele televisie maar.

Tahir en Kinneging werden het symbool van nóg een groep die zich van de open samenleving afkeert: de gefrustreerde intellectuelen, die in de openheid vooral verruwing zien. Krampachtig probeerden Tahir en Kinneging zich intellectueel voor te doen, zó, dat het tragisch werd. Kinneging gebruikte zelfs Franse woordjes, hij zei steeds pointe, maar dat sprak ‘ie dan wel als pwante uit. Van Kooten had het bedacht kunnen hebben, maar dit was echt.

Naema Tahir en Andreas Kinneging spraken voor elkaar. Het was onduidelijk wie nu wiens mening verkondigde. Misschien hadden ze ook geen eigen mening meer. Het afkeren had de overhand genomen. “Wat ik denk, denkt ’n groot deel van de bevolking,” sprak Kinneging. Laat ons hopen dat hij ongelijk heeft. Elke tegenbeweging is een bedreiging voor die gevierde open samenleving, zeker als die tegenbeweging heel groot is. Al lijkt ze voorlopig vooral uit kleine mensjes te bestaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s