’n Belgische bus

Droefenis beheerst België deze dagen. Een bus vol jonge kinderen is in Zwitserland tegen een tunnelwand gebotst en dat hebben veel van de inzittenden niet overleefd. Het gebeurde dinsdagavond al, maar pas woensdag kneep de busramp de kranten en de kelen van de lezers dicht. ’t Is ook nieuws dat je maar traag beseffen gaat, of misschien wel nooit, want wat valt er aan te begrijpen?

Nog maar ’n dag nadien probeerde de Franse krant Le Monde alvast het verdriet beter te begrijpen. De krant merkte op dat de schok in heel België groot was, misschien toch groter dan je zou verwachten. Het is verleidelijk om te zeggen dat de schok om z’n ongeluk altijd groot is, door heel een land beleefd wordt – maar Le Monde heeft gelijk, dat is niet altijd zo. Dat maakt de Belgische emoties interessant, en ’n Franse krant wacht niet met ’n analyse tot het moment dat die analyse gepast is.

Le Monde gaat in het uiteindelijke artikel de controverse niet uit de weg. Dat zal de krant ongetwijfeld op boze reacties uit België komen te staan, want rouwbeklag en volkswoede gaan goed samen, dat bleek vorige zomer al. Le Monde schrijft dat de busramp een open zenuw in de Belgische samenleving geraakt heeft: kinderleed. Die open zenuw houdt, aldus Le Monde, direct verband met het trauma over de zaak-Dutroux. Natuurlijk, een ongeluk met kinderen is altijd heel erg, maar door deze onderhuidse gevoelens is het voor het Belgische volk nog erger. Dat tenminste schrijft Le Monde.

Het is ook voor mij gemakkelijk om nu te roepen dat het artikel ongepast is, maar ik houd niet van gemakkelijk. Het is geen heel rare gedachte eigenlijk. Ongetwijfeld zal de zaak-Dutroux een blijvende invloed op de Belgische cultuur hebben achtergelaten. De gevolgen ervan zouden zich juist bij een gebeurtenis als deze moeten manifesteren en dat doen ze.

Premier Di Rupo heeft een dag van nationale rouw afgekondigd. Dat is opmerkelijk. Na de treinramp in Buizingen kwam zo’n dag er bijvoorbeeld niet. Bij Le Monde zullen ze zeggen: zie je wel, er wordt anders gereageerd, omdat het kindjes zijn.
Maar er is meer. Alles over deze busramp wordt eindeloos herhaald in Belgische journaals en op de krantensites, maar het feit dat een kwart van de slachtoffers Nederlands is blijft verrassend onderbelicht. Kennelijk moet het ongeluk als iets nationaals beleefd worden. Nationale rouw, dat is ook Belgische rouw.

Natuurlijk, grote ongelukken zijn voor politici altijd een gelegenheid om zich van hun meevoelende kant te laten zien. Dat is eigenbelang, maar ook een sociale plicht. De huidige Belgische regering gaat verder en kondigt nationale rouw af. De media gaan erin mee door het ongeluk nadrukkelijk als een binnenlandse aangelegenheid te presenteren. België is in rouw, België is getroffen. Of Vlaanderen?

Zo krijgt een gebutste bus vol kinderlijkjes toch een politieke dimensie. Het land is al zo lang over alles verdeeld, aan een nationaal sentiment is nu gewoon behoefte. En dus moet dat worden uitgespeeld, door de politiek, maar ook door de media, die adverteerders willen trekken. En of ’t nu de Belgische of de Vlaamse natie is die rouwt – dat gevoel van eenheid, dat laat men zich voorlopig niet afpakken, niet door Franse journalisten en ook niet door Hollandse inwijkelingen. Voor nu even allemaal de tunnel in.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s