Weken

Weken zijn voorbijgegaan. Mijn vorige blog ging over de week van het Nederlandse bier, die is allang voorbij. In sommige biercafés zie je nog wel de folders liggen, die zijn niet allemaal opgeraakt. Of er verder echt iets veranderd is – ik weet het niet. Laat het ons hopen. Met meer Nederlands bier komen we de zomer wel door.

Ik ben weg geweest, op reis. Dat verklaart niet alle blogstilte, maar toch ’n boel. Ik heb samen met mijn vriendin over de Balkan getrokken. Of nee, dat mag ik eigenlijk zo niet zeggen, want onze tocht begon in Boekarest en dat is voor de preciezen nog net geen Balkan. De Roemenen kijken ook wel uit, “Balkan”, dat is toch ’n beetje een scheldwoord. In Roemenië hebben ze al imagoproblemen genoeg.

De reis biedt genoeg stof om nog wel even over door te bloggen. Dat is natuurlijk net het probleem. Waar moet ik beginnen? In Boekarest? Misschien.

Over Boekarest valt veel te vertellen, dat is zeker. Een indrukwekkende stad is het, met grote pleinen en brede boulevards, protserige gebouwen en standbeelden her en der. Een stad die trots uit probeert te stralen en daarin faalt – die tragiek beviel me er wel. Boekarest is armoedig, rommelig, overvol. De stad ziet er niet uit alsof er van haar gehouden wordt, maar heeft nog genoeg schoonheid om te bekoren. Misschien is medelijden wel wat ze opwekt. Zo’n meisje op gympen met een trekzak tussen haar schouders, en tóch mooi in haar gezicht, zodat je denkt: hoe is die hier zo terecht gekomen, van haar moet toch wel iemand kunnen houden?

Ik was ook in Sofia, ik was in Skopje, ik was in Belgrado. Drie hoofdsteden met elk zo hun geschiedenis, die soms nog maar een paar jaar oud is en door ijverige fantasten eindeloos wordt aangevuld: Macedonië, wat een land. Daar moet ik ook nog over bloggen. Weken werk gaat ’t me opleveren, vast.

Ik krijg er geen cent voor, natuurlijk. Ik blog vrijwillig. Dan kan ik me radiostilte permitteren. Wie zou het hebben opgemerkt?

Het ligt wel in m’n aard iets droevigs aan mijn reis toe te kennen. Alle landen die ik bezocht, vier waren het er, hadden zo hun tragiek. Bulgarije misschien nog wel het minst, maar daar maakten we een aardbeving mee, wat natuurlijk ook niet leuk was. Een druilerig stukje wereld, met prachtige bergdalen, mooie steden, heerlijk eten, lieve mensen en dan zo’n onnozele politiek.

Somberen over de Balkan, dat wordt al in heel veel boeken gedaan. Kennelijk bereikt dat lezers. Dit blogje gaat me vast nog wel weer views opleveren. Daar kijk ik naar hoor, dat kan. Ik zie hoeveel mensen mijn blog lezen. Soms zijn het er tientallen, zelden honderden. Mijn gemiddelde is niet heel hoog. Moet ik dan maar verdergaan met somberen?

Ik wil eigenlijk toch optimistisch zijn. Die weken stilte waren, ik moet dat toegeven, heel gerieflijk. Zuidoost-Europa is een fantastisch gebied om op vakantie te gaan. Al die steden zijn stuk voor stuk erg de moeite waard, Sofia misschien nog wel het meest. Laat ik dáár maar over schrijven dan. De komende weken blog ik weer. Ik ben terug.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s